Ważne miejscowości
Dąbrówka Kościelna
Niewielka wieś położona w malowniczej półenklawie leśnej, w północno-wschodniej części Parku, w gminie Kiszkowo. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1384 r. Wtedy była to znaczna osada, a pierwszy drewniany kościół na wzgórzu (120 m n.p.m.) wybudowano przed 1404r. Stawiane tu drewniane kościoły często ulegały pożarom. Obecnie na wzgórzu stoi murowany kościół neobarokowy z lat 1928–56. wzniesiony na miejscu ostatniego drewnianego kościoła z 1777 r., który spłonął w 1925r.. Od XVII w. wieś jest znaną miejscowością pielgrzymkową do Sanktuarium Maryjnego Matki Bożej Pocieszenia. Przy kościele rośnie pomnikowa robinia akacjowa o obw. 290 cm. Przy wjeździe do Dąbrówki Kościelnej od strony Kiszkowa stoi dawny dwór z ok. 1890r., który po II wojnie został adoptowany na mieszkania.
Głęboczek
Wieś w dolinie Trojanki nad brzegiem niedużego jeziora o tej samej nazwie. Wymieniana w dokumentach od 1368 r. Od 1458 r. do pocz. XVI w. nazywana miastem. Od XIV w. istniał tu kościół, rozebrany w 1744 r. Na skraju wsi, na skarpie drogi stoi sucha pomnikowa sosna o obw. 260 cm, zachowana ze względu na swój pokrój i odsłonięty systemie korzeniowy. W sąsiedztwie jeziora, na lewym brzegu Trojanki, znajduje się grodzisko stożkowate zwane „Pańskim Dworem”.
Kamińsko
Największa osada na terenie Parku. Powstała w XVIII w. w czasie kolonizacji olęderskiej, z charakterystyczną dla niej rozproszoną zabudową. Starych domów w typowej zabudowie zagrodowej jest już niewiele. Obecnie jest to głównie miejscowość letniskowa. W ostatnich 40 latach powstały tu rozległe osiedla domków letniskowych i ośrodek rekreacyjny. Sprzyjały temu duże walory krajobrazowe, sąsiedztwo lasów i jezior oraz nierentowność gospodarki na bardzo słabych gruntach rolnych.
Łopuchówko
Osada śródleśna przy asfaltowej drodze z Łopuchowa do Głębocka. Założona została w 2 połowie XIX w. jako folwark Marienrode. Znajduje się tu dwór z pocz. XX w., w którym po przebudowie jest siedziba nadleśnictwa. Obok rozciąga się jedyny w granicach parku krajobrazowego park podworski (pow. 4,46 ha), łączący się z przyległym lasem, posadzonym na znajdujących się tu dawniej polach. Obok pozostałości folwarku, m.in. z obszernym spichrzem z pocz. XX w.
Stęszewko
Pierwsza wzmianka historyczna o Stęszewku pochodzi z 1292 r. (Stosewo). Od 1339 r. wieś była własnością kapituły poznańskiej. W 1677 r. na tych terenach osadzeni zostali olędrzy ( najstarsza osada olęderska w tym rejonie). Własnością kościelną wieś była do czasu rozbiorów. W XIX w. znajdował się tu folwark, który początkowo należał do majątku w Krześlicach, a później do rodziny Nikolai. W latach międzywojennych folwark był w posiadaniu rodziny Taczanowskich. Z dawnego folwarku zachował się szczątkowo park otaczający dwór i jeden budynek folwarczny, w którym obecnie jest ośrodek jazdy konnej „Liliówka”.
Tuczno
Nieduża wieś między jeziorami Tuczno i Kołatkowsko-Stęszewskim, nad którymi znajdują się kąpieliska. Najpopularniejsza i często odwiedzana miejscowość wypoczynkowa. Powstały tu rozległe osiedla domków letniskowych i rekreacyjnych.
Wronczyn
Duża wieś położona nad jeziorami: Wronczyńskie Wielkie i Wronczyńskie Małe. Na południowy wschód od Wronczyna, w lesie, odnaleziono ślady po osadzie z czasów rzymskich. Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od strumyka Wronka (nazwa średniowieczna), którego ujście do jeziora znajduje się w pobliżu Wronczyna. W 1890 r. Tadeusz Jackowski wykupił z rąk niemieckich majątek ziemski Wrontzyn, który pozostał własnością jego rodziny do 1939 r. Do dnia dzisiejszego zachował się XVIII-wieczny dworek Jackowskich z objętym ochroną parkiem.
Niewielka wieś położona w malowniczej półenklawie leśnej, w północno-wschodniej części Parku, w gminie Kiszkowo. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1384 r. Wtedy była to znaczna osada, a pierwszy drewniany kościół na wzgórzu (120 m n.p.m.) wybudowano przed 1404r. Stawiane tu drewniane kościoły często ulegały pożarom. Obecnie na wzgórzu stoi murowany kościół neobarokowy z lat 1928–56. wzniesiony na miejscu ostatniego drewnianego kościoła z 1777 r., który spłonął w 1925r.. Od XVII w. wieś jest znaną miejscowością pielgrzymkową do Sanktuarium Maryjnego Matki Bożej Pocieszenia. Przy kościele rośnie pomnikowa robinia akacjowa o obw. 290 cm. Przy wjeździe do Dąbrówki Kościelnej od strony Kiszkowa stoi dawny dwór z ok. 1890r., który po II wojnie został adoptowany na mieszkania.
Głęboczek
Wieś w dolinie Trojanki nad brzegiem niedużego jeziora o tej samej nazwie. Wymieniana w dokumentach od 1368 r. Od 1458 r. do pocz. XVI w. nazywana miastem. Od XIV w. istniał tu kościół, rozebrany w 1744 r. Na skraju wsi, na skarpie drogi stoi sucha pomnikowa sosna o obw. 260 cm, zachowana ze względu na swój pokrój i odsłonięty systemie korzeniowy. W sąsiedztwie jeziora, na lewym brzegu Trojanki, znajduje się grodzisko stożkowate zwane „Pańskim Dworem”.
Kamińsko
Największa osada na terenie Parku. Powstała w XVIII w. w czasie kolonizacji olęderskiej, z charakterystyczną dla niej rozproszoną zabudową. Starych domów w typowej zabudowie zagrodowej jest już niewiele. Obecnie jest to głównie miejscowość letniskowa. W ostatnich 40 latach powstały tu rozległe osiedla domków letniskowych i ośrodek rekreacyjny. Sprzyjały temu duże walory krajobrazowe, sąsiedztwo lasów i jezior oraz nierentowność gospodarki na bardzo słabych gruntach rolnych.
Łopuchówko
Osada śródleśna przy asfaltowej drodze z Łopuchowa do Głębocka. Założona została w 2 połowie XIX w. jako folwark Marienrode. Znajduje się tu dwór z pocz. XX w., w którym po przebudowie jest siedziba nadleśnictwa. Obok rozciąga się jedyny w granicach parku krajobrazowego park podworski (pow. 4,46 ha), łączący się z przyległym lasem, posadzonym na znajdujących się tu dawniej polach. Obok pozostałości folwarku, m.in. z obszernym spichrzem z pocz. XX w.
Stęszewko
Pierwsza wzmianka historyczna o Stęszewku pochodzi z 1292 r. (Stosewo). Od 1339 r. wieś była własnością kapituły poznańskiej. W 1677 r. na tych terenach osadzeni zostali olędrzy ( najstarsza osada olęderska w tym rejonie). Własnością kościelną wieś była do czasu rozbiorów. W XIX w. znajdował się tu folwark, który początkowo należał do majątku w Krześlicach, a później do rodziny Nikolai. W latach międzywojennych folwark był w posiadaniu rodziny Taczanowskich. Z dawnego folwarku zachował się szczątkowo park otaczający dwór i jeden budynek folwarczny, w którym obecnie jest ośrodek jazdy konnej „Liliówka”.
Tuczno
Nieduża wieś między jeziorami Tuczno i Kołatkowsko-Stęszewskim, nad którymi znajdują się kąpieliska. Najpopularniejsza i często odwiedzana miejscowość wypoczynkowa. Powstały tu rozległe osiedla domków letniskowych i rekreacyjnych.
Wronczyn
Duża wieś położona nad jeziorami: Wronczyńskie Wielkie i Wronczyńskie Małe. Na południowy wschód od Wronczyna, w lesie, odnaleziono ślady po osadzie z czasów rzymskich. Nazwa wsi pochodzi prawdopodobnie od strumyka Wronka (nazwa średniowieczna), którego ujście do jeziora znajduje się w pobliżu Wronczyna. W 1890 r. Tadeusz Jackowski wykupił z rąk niemieckich majątek ziemski Wrontzyn, który pozostał własnością jego rodziny do 1939 r. Do dnia dzisiejszego zachował się XVIII-wieczny dworek Jackowskich z objętym ochroną parkiem.
Zielonka
Niewielka wieś pośrodku puszczy Zielonki, nad jeziorem o tej samej nazwie. Dawniej ruchliwa miejscowość przy trakcie Poznań–Kcynia, znana od 1397 r. Od XIX w. ośrodek administracyjny okolicznych lasów. Od niej lasy te wzięły nazwę puszcza Zielonka. Obecnie siedziba terenowych placówek badawczych i Ośrodka Naukowo - Dydaktycznego Akademii Rolniczej z Poznania. Od 1978 r. urządzane jest tu arboretum uczelni, w którym docelowo ma być zgromadzonych około 2000 gatunków drzew i krzewów rodzimych oraz egzotycznych. Przy bramie arboretum rosną kasztanowce o obwodach pni: 330 i 420 cm, uznane pomnikami przyrody, a przy wylocie na Murowaną Goślinę – dąb o obw. 310 cm.. Przy głównym skrzyżowaniu wsi ustawiono głaz narzutowy o wysokości 160 cm i obw. 510 cm, z tablicą z 1975 r. ku czci prof. Kazimierza Sucheckiego (1880–1965), organizatora Nadleśnictwa Doświadczalnego Zielonka. Po wschodniej stronie wsi znajdują się 2 domy zbudowane w 1908 r.
Niewielka wieś pośrodku puszczy Zielonki, nad jeziorem o tej samej nazwie. Dawniej ruchliwa miejscowość przy trakcie Poznań–Kcynia, znana od 1397 r. Od XIX w. ośrodek administracyjny okolicznych lasów. Od niej lasy te wzięły nazwę puszcza Zielonka. Obecnie siedziba terenowych placówek badawczych i Ośrodka Naukowo - Dydaktycznego Akademii Rolniczej z Poznania. Od 1978 r. urządzane jest tu arboretum uczelni, w którym docelowo ma być zgromadzonych około 2000 gatunków drzew i krzewów rodzimych oraz egzotycznych. Przy bramie arboretum rosną kasztanowce o obwodach pni: 330 i 420 cm, uznane pomnikami przyrody, a przy wylocie na Murowaną Goślinę – dąb o obw. 310 cm.. Przy głównym skrzyżowaniu wsi ustawiono głaz narzutowy o wysokości 160 cm i obw. 510 cm, z tablicą z 1975 r. ku czci prof. Kazimierza Sucheckiego (1880–1965), organizatora Nadleśnictwa Doświadczalnego Zielonka. Po wschodniej stronie wsi znajdują się 2 domy zbudowane w 1908 r.
created by Studio Reklamy Gajzlerowicz