Szukaj

„Żywiec Dziewięciolistny” – rezerwat florystyczny.
Powierzchnia 10,51 ha, utworzony w 1974 r. Obejmuje las na pofalowanym terenie morenowym i łąki na zach. brzegu Jeziora Leśnego. Chroni w lesie grądowym stwierdzone, jedyne w Wielkopolsce, reliktowe stanowisko żywca dziewięciolistnego – rośliny górskiej, charakterystycznej dla buczyn karpackich. Występuje on tu wraz marzanką wonna i kokoryczką wielokwiatową.

„Klasztorne Modrzewie koło Dąbrówki Kościelnej” – rezerwat leśny.
Powierzchnia 6,39 ha, utworzony w 1962 r. Chroni najstarszy w Wielkopolsce, prawie 200-letni drzewostan modrzewiowo-sosnowy z domieszką dębów, buków i brzóz. Występujące w górnym piętrze stare modrzewie, niestety coraz mniej liczne, osiągnęły potężne rozmiary i wysokość do 42 m.

„Las Mieszany w Nadleśnictwie Łopuchówko” – rezerwat leśny.
Powierzchnia 10,83 ha, utworzony w 1962 r. Chroni najstarszy w Wielkopolsce drzewostan dębowo-sosnowy rodzimego pochodzenia w wieku blisko 200 lat, z udziałem młodszych grabów i buków. Ostatnio znaczna liczba starych sosen niestety obumarła i została usunięta.  

„Jezioro Pławno” – rezerwat florystyczny.
Powierzchnia 16,71 ha, utworzony w 1978 r. Obejmuje dwa jeziora: Pławno i Kociołek oraz torfowisko między jeziorami. Powstał dla ochrony rzadkich gatunków roślinności wodnej i torfowiskowej, z których najcenniejsze to jaskier wielki, kłoć wiechowata i rdestnica błyszcząca.

„Jezioro Czarne” – rezerwat florystyczny.
Powierzchnia 17,75 ha, utworzony w 1959 r. Obejmuje fragment głębokiej rynny polodowcowej z zarastającym Jeziorem Czarnym i przyległym torfowiskiem przejściowym, gdzie występują rzadkie rośliny, m.in. kłoć wiechowata, widłak torfowy, reliktowe mchy: mszar i mokradłosz, rosiczki: okrągłolistna i długolistna oraz żurawina błotna.

Jezioro Bolechowskie
Odosobniony  zbiornik wodny, położony w głębokiej śródleśnej kotlinie. Na zarastającym akwenie występuje dobrze wykształcony pas szuwarów z kłocią wiechowatą i oczeretów oraz interesujące zbiorowiska roślin wodnych z grzybieniami białymi, grążelem żółtym i osoką aloesowatą. Można na nich obserwować charakterystyczny obraz sukcesji ekologicznej. Wokół jeziora występują zarastające łąki torfiaste, a na południowym brzegu – fragmenty lasów grądowych. W przyległych drzewostanach rosną pomniki przyrody, m. innymi dęby o obw. pni od 450 cm, sosna – 280 cm, grab – 390 cm.

Uroczysko Maruszka
Najcenniejszy pod  względem przyrodniczym fragment obszaru Parku, o powierzchni ok. 500 ha, położony między Pławnem a Ludwikowem. Rośnie w nim bór sosnowo-dębowy z domieszką grabów, buków, brzóz, olszy, świerków, jesionów, klonów, lip i jaworów, w wieku 110–150 lat. Drzewostan ten, mało zdeformowany w przeszłości, ma charakter zbliżony do lasów rosnących tu w dawnych wiekach. Najokazalszym drzewem uroczyska jest pomnikowy buk o obw. pnia 440 cm.

Dziewicza Góra
Druga co do wysokości kulminacja środkowopoznańskiej moreny czołowej (143 m n.p.m.). Całe wzniesienie jest zalesione. W wyższych partiach rosną bory sosnowe, a poniżej – lasy mieszane i liściaste. W wilgotnych lasach na szczególną uwagę zasługuje niezwykłe bogactwo flory wiosennej, z takimi gatunkami jak; lilia złotogłów, pełnik europejski, kokorycz pusta i inne. Na szczycie znajduje się węzeł szlaków znakowanych oraz wieża przeciwpożarowa z tarasem widokowym.

Dolina między Głęboczkiem a Głębockiem
Dość wąska rynna  polodowcowa o krętym przebiegu, na długości 2,5 km mocno wcięta w otaczający teren. Dnem doliny wije się rzeka Trojanka, przepływająca tu przez dwa jeziora: Leśne i Głębocko. Zbocza doliny, miejscami bardzo strome, porasta las o zróżnicowanym charakterze, z płatami buczyny i dorodnymi okazami drzew. Najokazalszym drzewem w dolinie jeziora Leśnego jest pomnikowa olsza czarna o obw. pnia 260 cm. Teren ten poddany został ochronie w formie użytku ekologicznego.

Neobarokowy kościół Wniebowzięcia NMP w Dąbrówce Kościelnej
Jego budowę rozpoczęto w 1928 r., a zakończono w 1956r., na miejscu ostatniego drewnianego kościoła, zniszczonego w pożarze w 1925r.. W pobliżu kościoła stoi figura Matki Boskiej z 1912r.

Dwór z końca XIX w. (ok. 1890 r.) w Dąbrówce Kościelnej
Znajduje się przy wjeździe do wsi od strony Kiszkowa (adoptowany na mieszkania), przed dworem rosną kasztanowce zwyczajne (białe) – grupowy pomnik przyrody.

Grodzisko stożkowe „Pański Dwór” w Głęboczku
Grodzisko o średnicy 30 m, znajduje się po płd.- wsch. stronie Jeziora  Głęboczek, na lewym brzegu Trojanki.

Dom kamienno – ceglano – szachulcowy z drewnianym gankiem z końca XIX w. przy trakcie z Głęboczka do Dąbrówki Kościelnej.

Spichrz kamienno – szachulcowy z końca XIX w. w Głęboczku.  

Klasztorny zespół pocysterski z XVIII w. w Owińskach - na terenie otuliny.
Klasztor dla sprowadzonych z Trzebnicy cysterek ufundowali w latach ok. 1242-45 książęcy bracia Przemysław I i Bolesław Pobożny. Obecną formę klasztor otrzymał ok. 1700 r., podczas przebudowy przeprowadzonej przez arch. Jana Catenazziego (zapewne na murach pierwotnego klasztoru z XIII w.). Po kolejnym pożarze w 1773 r. klasztor został częściowo przebudowany i dobudowane zostały dodatkowe skrzydła. W klasztorze cysterki prowadziły szkołę dla kandydatek do zakonu oraz kształciły dziewczęta z rodów szlacheckich. Po II wojnie światowej w zabudowaniach klasztoru umieszczono dom dla niewidomych dzieci, który w 1978 r. przekształcony został w Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, działający do dziś.

Późnobarokowy kościół św. Jana Chrzciciela w Owińskach - na terenie otuliny.
Zbudowany w latach 1720-28, wg. projektu Pompeo Ferrariego, z częściowym wykorzystaniem starych murów romańskich z 2 poł. XII w. i gotyckich z XIV w. Z boku fasady głównej wznosi się wieża z ok. 1700 r. Kościół ma plan kwadratu, nakrytego kopułą wspierającą się na czterech potężnych filarach. Wokół nawy głównej, kwadratowej o ściętych narożach, znajdują się nawy boczne, chór i prezbiterium – z emporami na piętrze, pokryte eliptycznymi kopułkami.

Klasycystyczny pałac rodziny von Treskow z pocz. XIX w. w Owińskach - na terenie otuliny.
Zbudowany wg projektu Karola Fryderyka Schinkela i Franciszka Catela, kryty dachem czterospadowym. Pałac otacza zabytkowy park  o charakterze krajobrazowym na powierzchni ok. 20 ha z 1 pol. XIX w., ze stawem, starym drzewostanem z pomnikowymi okazami drzew i dwiema klasycystycznymi bramami wjazdowymi z ok. 1810r. Projektantem parku był piotr Józef Lenne.

Kościół parafialny p.w. św. Józefa w Kicinie – na terenie otuliny.
Jest to budowla drewniana z dachem krytym gontem z poł. XVIII w.. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII w., m. innymi rokokowy ołtarz główny, ambona i chrzcielnica. W ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Gostyńskiej pochodząca z 1878 r., a po lewej stronie prezbiterium jest obraz Matki Boskiej Śnieżnej z lat ok. 1620-30.

Kościół parafialny p.w. św. Mikołaja w Wierzenicy – na terenie otuliny.
Kościół drewniany, zbudowany przed 1589 r.  z boczną kruchtą i wieżą dobudowaną w latach 1771-78. Dach kryty gontem. Barokowe wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII w. W ołtarzu głównym pochodzącym z lat 30-tych XVII w. znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, namalowany w 1636r. Do płn. strony kościoła dobudowany został ok. 1870 r. grobowiec rodziny Cieszkowskich.

Dwór eklektyczny z początku XIX w. w Wierzonce – na terenie otuliny.
W późniejszym okresie przebudowany. Od strony płn. połączony krytym przejściem drewnianym z oficyną pochodzącą z 2 połowy XIXw.. Dwór położony jest po wschodniej stronie zachowanego tu obszernego zespołu zabudowań  folwarcznych, w większości pochodzących z przełomu XIX i XX w. Najstarszym obiektem jest tu kuźnia z 1849 r. z wieżą, odrestaurowana w 1900r. Obok  dworu  rozciąga się park o charakterze krajobrazowym, założony w 1 połowie XIX w., który pierwotnie znajdował się po obu brzegach rz. Główna, o czym świadczą nikłe ślady po dawnych mostkach przez rzeką. Park charakteryzuje się zróżnicowanym zadrzewieniem w wieku ok. 150 lat, z udziałem drzew i krzewów egzotycznych.

Drewniana dzwonnica z 1762r. we Wronczynie – na terenie otuliny.
Dzwonnica ocalała z pożaru w 1945r., kiedy spłonął kościół drewniany z tego okresu. Obok dzwonnicy jest grób Maksymiliana Jackowskiego i jego żony Marii,

Dwór we Wronczynie – na terenie otuliny.
Pochodzi prawdopodobnie z przełomu XVIII i XIX w. Na początku XX w. został rozbudowany o boczne skrzydła przez nowego właściciela - Tadeusza Jackowskiego. Na fasadzie umieszczono napis „W Bogu i pracy pokój i moc”. Wokół dworu rozciąga się zaniedbany park o założeniu krajobrazowym (2,66 ha), wokół którego zachowało się częściowo ogrodzenie z przełomu XIX i XX w. z żeliwno-murowana bramą. W obrębie zespołu zabudowań folwarcznych - pochodzących z 2 poł. XIX w., znajduje się gorzelnia z przełomu XIX i XX w.