Lednicki Park Krajobrazowy położony jest we wschodniej części województwa wielkopolskiego, na obszarze Pojezierza Gnieźnieńskiego, na północ od linii kolejowej Poznań–Gniezno, na terenach gmin: Kiszkowo, Kłecko, Łubowo i Pobiedziska. Utworzony został na mocy uchwały nr XXVI/205/88 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia 26 maja 1988 r. i rozporządzenia nr 10/98 Wojewody Poznańskiego z dnia 19 czerwca 1998 r. Park został powołany dla ochrony unikatowych w skali kraju ziem, rozciągających się wokół Jeziora Lednickiego, będących kolebką państwa polskiego, ostoją rolniczego krajobrazu i przyrody. Powierzchnia Parku wynosi 7652,48 ha. Nie wyznaczono otuliny.

Krajobraz ukształtowany przez ostatnie zlodowacenie tworzą równiny moreny dennej z nielicznymi pagórkami moreny czołowej i położone w rynnach jeziora polodowcowe. Jeziora zajmują blisko 7% powierzchni parku. Największe z nich, Jezioro Lednica, ma prawie 8 km długości i wraz z innymi jeziorami stanowi o walorach krajobrazowych Parku. Najwyższe wzniesienie (130 m n.p.m.) znajduje się na południowy zachód od Lednogóry. Pozostałe jeziora (Sławno, Głębokie, Kamionek, Bachorce, Linie) to niewielkie akweny położone w rynnach drobnych ciekach. Na terenach Parku dominują równinne pola uprawne z rzędami wierzb rosnących wzdłuż rowów i miedz. Lasy zachowały się na niewielkim obszarze, niespełna 10% powierzchni, w północnej części parku. Przeważają bory sosnowe z niewielką domieszką świerka i gatunków liściastych. Około 50 okazałych drzew uznano za pomniki przyrody, m.in. 10 dębów rosnących w lesie, przy drodze do Kamionek.

Pomimo intensywnego użytkowania rolniczego szata roślinna parku obfituje w gatunki rzadkie w skali Wielkopolski. Z roślin leśno-zaroślowych na uwagę zasługują m.in.: czerniec gronkowy, kokorycz pusta, złoć mała, fiołek przedziwny, lilia złotogłów, a z gatunków łąkowych: ostrożeń warzywny, groszek błotny i inne. Z rzadkich roślin wodnych i rosnących na terenach podmokłych występują tu m.in.: grzybienie białe, grążel żółty, okrężnica bagienna, knieć błotna, rdestnice i pływacz zwyczajny. Natomiast na bezleśnych zboczach i skarpach przydrożnych wykształciły się zgrupowania światłożądnych roślin kserotermicznych.

Na terenie Parku najlepiej rozpoznana jest awifauna. Stwierdzono występowanie m.in.: dzięcioła średniego, muchołówki małej, turkawki i zniczka; a z ptaków drapieżnych m.in.: kanię rudą, kobuza, krogulca, trzmielojada, bielika. Wśród licznych ptaków wodno-błotnych na szczególną uwagę zasługują m.in.: błotniak stawowy, gęgawa, bąk, gągoł, żuraw. Z ssaków występują tu sarny, dziki, bobry, wydry i lisy.

Na terenie Parku nie ma rezerwatów przyrody, ale znajdują się tu cenne zabytki przeszłości. Brzeg Jeziora Lednickiego, jego dno i wyspy kryją ślady osadnictwa sięgające epoki neolitu. Okres świetności tych terenów przypadł na X i XI w., kiedy na wyspie Ostrów Lednicki – największej z czterech wysp jeziora – mieściła się siedziba księcia Mieszka I. Z tego okresu zachowały się: ruiny pałacu książęcego (palatium) z kaplicą i tzw. drugiego kościoła oraz dwa baseny chrzcielne – prawdopodobnie miejsce chrztu Mieszka I. Cennym znaleziskiem są relikty dwóch mostów drewnianych (zachodniego długości 440 m i wschodniego – 170 m), które w średniowieczu łączyły Ostrów Lednicki ze stałym lądem. Wyspa Ostrów Lednicki z jej zabytkami uznana została za Pomnik Historii.

Na obszarze Parku zlokalizowano około 350 stanowisk archeologicznych, a wśród nich 4 grody: na Ostrowie Lednickim, na sąsiedniej wyspie Ledniczce, w Moraczewie i w Imiołkach. Wszystkie cenne obiekty historyczne parku objęte są ochroną jako Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy. Oddziałem Muzeum jest też Wielkopolski Park Etnograficzny zlokalizowany na wschodnim brzegu Jeziora Lednica w Dziekanowicach.
Na terenie Parku, w części północnej, wyznaczona jest ścieżka przyrodnicza (7 km) i przebiega czerwony szlak pieszy, łączący Kłecko z Lednogórą i dalej prowadzący do Gniezna.