Park Krajobrazowy Promno położony jest we wschodniej części województwa wielkopolskiego, na Pojezierzu Gnieźnieńskim, około 20 km na wschód od Poznania, na terenach gmin: Pobiedziska i Kostrzyn. Obejmuje polodowcowy obszar pagórków środkowopoznańskiej moreny czołowej oraz moreny dennej, urozmaicony wodami płynącymi i stojącymi. Powstał 20 września 1993 r. na mocy rozporządzenia nr 6/93 Wojewody Poznańskiego. Celem utworzenia parku jest ochrona polodowcowego krajobrazu i terenów o dużych wartościach przyrodniczych. Powierzchnia Parku Krajobrazowego Promno wynosi 2 077 ha. Jest to najmniejszy park krajobrazowy w województwie wielkopolskim oraz, po Parku Krajobrazowym Stawki (województwo śląskie), w Polsce. Dla skuteczniejszej ochrony walorów Parku została utworzona otulina o powierzchni 3.701,65 ha.
Najwyższy punkt w parku to porośnięte lasem wzgórze morenowe, o wysokości 127 m n.p.m. w okolicach Nowej Górki. Krajobraz Parku został ukształtowany przez ostatnie zlodowacenie. Wody zajmują na tym terenie powierzchnię 55 ha, tj. 3%. Znajdujące się w granicach Parku jeziora to na ogół niewielkie zbiorniki powstałe w zagłębieniach wytopiskowych. Do większych akwenów Parku należą jeziora: Dębiniec (11 ha), Wójtostwo (9 ha), Dobra (11 ha) i Brzostek (5 ha). W mniejszych zagłębieniach na terenie Parku i otuliny woda występuje okresowo. Przez teren Parku przepływają dwa główne cieki: Kanał Szkutelniak (4,34 km w Parku) i Kanał Czachurski (10,20 km w Parku). Stanowią one tym samym główną sieć hydrograficzną w Parku. Przez południową część otuliny przepływa rzeka Cybina, na której znajduje się największy zbiornik wodny otuliny – Jezioro Góra (37 ha). Interesujące są jeziora paciorkowe przy wschodniej granicy otuliny (Ósemka, Uli, Cyganek, Baba, Okrąglak). Jest to 5 malowniczo położonych zbiorników o powierzchni od 1 do 5 ha każde.
Specyficzną cechą Parku jest bardzo wysoki udział terenów leśnych – 62% jego powierzchni. W części północnej i zachodniej przeważają siedliska borowe, gdzie dominuje sosna, natomiast w części południowo-wschodniej – siedliska lasowe, gdzie przeważają gatunki liściaste: grab, buk, dąb szypułkowy, klon zwyczajny, jawor, jesion i brzoza. W drzewostanie koło Nowej Górki występuje rzadki gatunek drzewa - chroniony jarząb brekinia. Wielką atrakcją jest bogate i zróżnicowane podszycie lasów, które tworzy m.in. leszczyna, kalina koralowa, tarnina, dereń świdwa, głóg, bez czarny, kruszyna i stosunkowo często spotykany wawrzynek wilczełyko. Na uwagę zasługuje niezwykłe bogactwo flory z wieloma osobliwościami florystycznymi, z których warto wymienić m.in. lilię złotogłów, kokorycz pustą, marzankę wonną, przylaszczkę pospolitą oraz miodownika melisowatego. Cenne przyrodniczo są również zbiorowiska z roślinnością wodną i szuwarową torfowisk z dwoma gatunkami rosiczek okrągłolistną i długolistną, storczykiem lipiennikiem Loasella i innymi rzadkimi gatunkami. Osobliwością jest stanowisko kłoci wiechowatej nad jeziorem Drążynek, uważane za największe w Wielkopolsce.
Z fauny Parku najlepiej rozpoznaną grupą są kręgowce, których do chwili obecnej stwierdzono 221 gatunków, w tym: ssaków – 44 gatunki, ptaków – 147 gatunków, gadów – 5 gatunków, płazów – 11 gatunków i ryb – 14 gatunków. W przypadku bezkręgowców jedynymi dobrze poznanymi grupami systematycznymi są motyle, w przypadku których prowadzono w ostatnich kilku latach w miarę dokładną inwentaryzację. Najliczniejszymi kręgowcami są ptaki. Z ptaków drapieżnych gnieździ się np. błotniak stawowy, jastrząb, kobuz i trzmielojad, z ptaków wodno-błotnych: żuraw, bąk, rybitwa rzeczna i inne, a z ptaków związanych ze środowiskiem leśnym na uwagę zasługują m.in.: dzięcioł średni, dzięcioł czarny, bocian czarny, muchołówka mała i siniak. Z większych ssaków spotyka się sarny, jelenie, dziki i lisy. Spotyka się także bobry i wydry. Na uwagę zasługuje liczne występowanie rzadkiej w regionie orzesznicy.
Na terenie Parku zostało stwierdzonych 11 typów siedlisk przyrodniczych o znaczeniu wspólnotowym zajmujących łącznie 266,29 ha co stanowi 11,92% powierzchni Parku. Wśród ww. siedlisk jedno – torfowiska nakredowe, stanowi siedlisko przyrodnicze o znaczeniu priorytetowym. Największą powierzchnię zajmuje grąd środkowoeuropejski (7,57% powierzchni Parku) oraz ziołorośla nadrzeczne (2,1%). We wschodniej części Parku występuje pomorski kwaśny las brzozowo-dębowy (1,8 %). Na niewielkiej powierzchni występują twardowodne oligo- i mezotroficzne zbiorniki wodne z podwodnymi łąkami ramienic (0,7%), oraz naturalne eutroficzne zbiorniki wodne (0,3%). Marginalne znaczenie, ze względu na niewielką powierzchnie w stosunku do ww. siedlisk, zajmują z kolei ciepłolubne dąbrowy, łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe, torfowiska nakredowe, zmiennowilgotne łąki trzęślicowe, torfowiska przejściowe i trzęsawiska, murawy kserotermiczne oraz obniżenia na podłożu torfowcowym.
W Parku znajdują się trzy rezerwaty przyrody :„Jezioro Dębiniec”, „Jezioro Drążynek” i „Las Liściasty w Promnie”. Ponadto na terenie Parku i otuliny znajduje się kilkanaście pomników przyrody. Do ciekawszych zabytków Parku i otuliny zaliczyć można XIX-wieczne dwory i parki w Kociałkowej Górce, Gołuniu, a także wczesnośredniowieczne grodzisko pod Nową Górką, porośnięte lasem. Najcenniejsze zabytki znajdują się w Pobiedziskach, m.in.: kościół wczesnogotycki z XIII/XIV w. drewniana dzwonnica z XIX w. W otulinie parku, na terenach Nadleśnictwa Czerniejewo, wyznaczona jest w Jeziercach ścieżka przyrodniczo-leśna (3,7 km). Różnorodność krajobrazu, bogata przyroda oraz bardzo dogodne połączenia komunikacyjne sprawiają, że Park Krajobrazowy Promno jest bardzo atrakcyjnym terenem turystycznym, licznie odwiedzanym przez wycieczki szkolne i studenckie, a także jest terenem wszechstronnych badań naukowych.